Stichting Samuel (Oekraïne)
Beste betrokkenen bij het werk van Shirchadasj in Hongarije,
Nog maar enkele weken en Shirchadasj is opnieuw op tour in Hongarije en dit jaar ook in Roemenië. Ook dit jaar wordt de concertreis uitgevoerd samen met de Hongaarse Protestantse Diakonale Organisatie, die hulp verleent aan duizenden mensen in Midden- en Oost Europa. Het is geweldig om te zien, dat Shirchadasj op deze manier kan bijdragen aan de opbouw van Gods Koninkrijk en de zorg voor hen die dat nodig hebben.`
De opbrengsten van de concerten deze tour komt direct ten goede aan één van de projecten van de Diakonale Organisatie: het werk van de Stichting Samuel in Oekraïne.
Enkele dagen geleden was ik met een aantal medewerkers in de stad Beregovo in Oekraïne om het werk van deze stichting met eigen ogen te zien. Ik was onder de indruk van hun inspanningen en het getuigenis dat van het werk van de stichting uitgaat. Een aantal ervaringen wil ik graag hieronder met jullie delen.
Daarbij wil ik je vragen te overwegen, dit geweldige werk te ondersteunen: door ervoor te bidden, maar misschien ook door praktisch bij te dragen. Meer hierover aan het einde van deze brief.
Hoe het begon
De Stichting Samuel werd in 2001 opgericht. Doel van de Stichting is het plaatsen van wees- en verlaten kinderen in christelijke gezinnen. De Stichting richt familie-huizen op en onderhoudt deze, waar in een gezinssituatie 5 tot 10 kinderen opgevangen en begeleid worden.
De Stichting besteedt veel aandacht aan het ondersteunen van de pleegouders. Daarnaast besteedt ze aandacht aan de oudere kinderen die in staatsinstellingen opgroeien. Tot nu toe zijn 6 familie-huizen opgericht met steun van privépersonen en kerken uit binnen- en buitenland. Zo worden inmiddels meer dan zestig kinderen direct in gezinnen ondersteund.
Zie voor meer informatie de website van de stichting Samuel
In het najaar van 1999 komt Ferenc Taracközi als predikant terecht in Beregovo. Hoewel hij ook in Oekraïne is opgegroeid, wordt hij geraakt door de grote aantallen kinderen die hun leven op straat doorbrengen als bedelaartjes. "Mijn hart kromp ineen, als ik deze kinderen ontmoette," vertelt Ferenc. "Ik wilde ze helpen, op de één of andere manier ondersteuning of oplossingen bieden". De weeskindjes, of kinderen die door hun ouders zijn achtergelaten, komen meestal in een weeshuis terecht. Deze laten zich vergelijken met grote kostscholen: de kinderen krijgen eten, onderdak, gaan naar de school van het instituut. Ze groeien op in een isolement: in de tehuizen maken ze geen kennis met het leven in een gezin, leren geen verantwoordelijkheid te dragen. Liefde krijgen ze vaak niet: er is niemand om hen te omhelzen, ze te troosten wanneer ze verdriet hebben. Nooit wordt ze verteld, hoe waardevol ze zijn. Wanneer deze kinderen de leeftijd van 18 jaar bereiken, komen ze op straat terecht, zonder dat ze ooit zijn voorbereid op een plek in de maatschappij.
De eerste initiatieven van de gemeente van Ferenc zijn gericht op de straatkinderen: "brood met boter"-avonden bieden de gelegenheid de kinderen wat te eten te brengen en kennis met ze te maken, in gesprek te komen. Al snel worden ook warme maaltijden voor de straatginderen verzorgd.
Terwijl Ferenc en zijn mensen zich bezighielden met de dagelijkse nood van deze kinderen zonder hoop, stelden ze zich steeds weer de vraag: wat is de wortel van dit probleem? Hoe kunnen we voorkomen, dat kinderen die wees zijn geworden of achtergelaten zijn door hun ouders, op straat of in staatsinstellingen terecht komen. Na veel gebed, gesprekken en onderzoek, voelden Ferenc en zijn mensen zich geleid tot het opzetten van een zogenaamd familie-huis voor kinderen. In zo een huis groeien weeskinderen op onder de zorg van pleegouders. Deze ouders worden zorgvuldig geselecteerd door een team van psychologen, maatschappelijk werkers en andere specialisten. Naast financiëleondersteuningontvangen de pleegouders voortdurend pastorale en pedagogische adviezen en ondersteuning. Daarnaast worden door de Stichting trainingen georganiseerd. De Stichting ondersteunt de ouders zo in hun werk, hun 24x7 missie.
"Als ik in hun ogen kijk, word ik blij van binnnen"
Vader en moeder Ilosvay zorgen samen voor 11 kinderen. Bij het binnenkomen in het huisje, dat vader eigenhandig heeft verbouwd, kan ik me nog niet voorstellen welke verhalen achter de muren van dit huis schuilgaan. Istvánka is 14 jaar, lichamelijk en verstandelijk gehandicapt. Hij heeft enkele grote operaties ondergaan in het ziekenhuis van Uzhgorod. Fruzsina werd met een ernstige hartafwijking geboren en moest in Kiev geopereerd worden. Zo heeft ieder kindje z’n eigen verhaal, dat me stuk voor stuk raakt.
Moeder Andrea begint te vertellen. Haar ogen blijven niet lang droog: "de eerste weken waren reuze moeilijk. We moesten leren om voor beschadigde kinderen te zorgen. Het was niet gemakkelijk, maar we wisten steeds: we doen dit niet alleen. God is elk moment bij ons geweest en leert ons nog iedere dag de moeilijke dingen te dragen. Vrienden en bekenden dachten aanvankelijk, dat we niet normaal waren toen we deze taak op ons namen. Dat raakte ons wel, maar we hebben maar gewoon opgepakt wat God voor ons in petto had.
Na mijn middelbare school wilde ik graag de PABO gaan doen in Munkachevo. Bij mijn toelatingsexamen bleek, dat ik het russisch onvoldoende machtig was. Toen vond ik werk in de radiofabriek van Beregovo. Ik wilde nog steeds heel graag met kinderen werken, bijvoorbeeld in een dagverblijf. Toen ik ook niet toegelaten werd tot de deeltijdopleiding, bleven de waarom-vragen door mijn hoofd spoken.
Nu ik terugkijk, begrijp ik, waarom ’t zo moest gaan. Ik weet, dat God een doel heeft met mijn leven. Hij heeft me een man gegeven, met wie ik in geloof en liefde deze kinderen mag opvoeden en begeleiden alsof het mijn eigen kinderen zijn. Ze dragen zoveel pijn met zich mee, maar als ik in hun schitterende ogen kijk, word ik blij van binnen."
Ik zou nog over veel kindjes kunnen vertellen. Van alle kinderen die ik ontmoette, is Artúr wel heel bijzonder. Hij moet ongeveer twee jaar geweest zijn, toen hij door de politie gevonden werd op het treinstation. Achter gelaten door zijn vader of moeder. Nu: een slim mannetje met ogen als sterretjes. Toen Artúr pas in het gezin kwam was hij angstig, niet in staat te communiceren. Nu: goed op school, gek op bijbelverhalen. Bij de godsdienstles is hij altijd de eerste om het verhaal te vertellen. Bij het bijbellezen thuis, vraagt hij zijn pleegouders om nóg een verhaal.
Nu, meer dan een week nadat ik thuis ben gekomen, denk ik met pijn in mijn hart aan de kinderen die ik in de straten, op de stations en in grote, koude weeshuizen ontmoet heb. Als ik aan het werk van de Stichting Samuel denk, word ik blij en dankbaar van binnen. Gods hand leidt het werk van de Stichting, Hij is zelf aanwezig in de huizen, in de harten van pleegouders en de kinderen. Hij is het, die in staat is, gebroken, beschadigde kinderlevens te herstellen.
Dankjewel, dat ik dit met je mocht delen. Misschien vraag je je af, hoe je dit geweldige werk kunt ondersteunen? Als lid of medewerker van Shirchadasj & band ga je dat heel direct doen, door deel te nemen aan de tour naar Hongarije en Roemenie. Tijdens de concerten zal ruim aandacht besteed worden aan het werk van de Stichting. Reis je niet met Shirchadasj mee, maar wil je dit werk wel ondersteunen, aarzel dan niet een gift over te maken op postbank 50.10.40 ten name van Shirchadasj te Ede (onder vermelding van "Samuel").
Dank voor wat je kunt doen!
Paul van Laar
Azur Management