Tour 2009 | De Reis | Foto's | Hongarije | Stichting Samuel | Uw hulp | Gastenboek | Tour 2010 | www.shirchadasj.nl

De Reis | 24 april | 25 april | 26 april | 27 april | 28 april | 29 april | 30 april | 1 mei | 2 mei | 3 mei

Zilah / Zalău (RO)

We verzamelden s’morgens om 9 uur bij de bus in Biharkeresztes. Vanaf daar was het maar 5 km naar de Roemeense grens. Dianne checkt voorin de bus of iedereen zijn paspoort in de handbagage heeft gedaan. Dat bleek zo te zijn, waarop ze teleurgesteld reageerde: “Goed dan ben ik de enige, mijn paspoort zit nog in de koffer!” De bus was al ingepakt dus op de gok toch maar naar de grens. Een douanebeambte kwam de bus in om alle paspoorten te checken. Dianne liep naar achteren in de bus om vervolgens druk in haar papieren kijkend weer naar voren te lopen. Ze passeerde de douanebeambte die haar voorbij liet gaan en verder niets zei.
Het lukte!!! Hmmmm..., zo smokkel je dus mensen de grens over! De rit naar Zalau is indrukwekkend. We zien de enorme armoede die hier is, de vele zigeunermensen die het straatbeeld bepalen en de schitterende natuur. Onderweg zagen we zelfs nog sneeuw op de bergen liggen. Doordat de snelheid van de bus niet al te hoog was vanwege hobbelwegen en diverse paard en wagens die ingehaald moesten worden was het al met al nog een hele reis. Ongeveer 13.15u (14.15u Roemeense tijd) arriveerden we in Zalau. Daar stond er een maaltijd voor ons klaar: Een soepje en een soort fastfood bakje met salade, aardappelpuree en 2 kippenpoten. Tijdens de maaltijd begon de lucht ineens donker te worden en volgde er een fikse onweersbui. De eerste regen van deze tour.
Na afloop van de maaltijd was het nog een paar 100 meter door de regen rennen naar de bus, plassen en oneffenheden in het wegdek ontwijkend. Margriet stuurde de bus naar het plaatselijke theater en wist de bus in een smal straatje te manoeuvreren en te parkeren.

Het theater was een typische zaal uit de voormalige Oostbloktijd. In de zaal stonden genummerde houten klapstoeltjes die aan elkaar vast zaten, wankele balkons, een oude stoppenkast op het podium waarmee de zaalverlichting bediend moest worden en plafonds waarvan de kalk af en toe naar beneden dwarrelde. Het geheel was erg stoffig met toiletten achter een gordijntje die zowel door mannen als vrouwen gebruikt moesten worden. De soundcheck verliep snel en voorspoeden en we hadden daarna nog even tijd om ons op te frissen en toptijd te houden. In het gebed werd met name ook het drama in Apeldoorn meegenomen.

Om 5 uur Nederlandse tijd begon het concert en de zaal zat afgeladen vol met overwegend jongeren. Er werden al veel mensen verwacht er was zelfs nog rekening gehouden met een extra scherm in de gang voor de mensen die niet in de zaal pasten. Wat was dit een geweldig concert!  De reacties van het publiek waren nog overweldigender dan we in Hongarije gewend zijn. Het publiek was vanaf het begin uitzinnig met name bij de Hongaarstalige liederen werden we met gejuich ontvangen. Wat gaf dit een extra energie en motivatie omdat we wisten dat het grootste deel van het publiek geen Christelijke achtergrond heeft. We hopen dat we hier hebben mogen zaaien. Dit optreden zal nog lang in onze herinnering blijven.
Overigens bleken na afloop dat met name Angela en Jacco al rasechte artiesten behandeld werden. Zou het dan toch echt aan het kleurtje liggen…………….

Na afloop van het concert kregen we in het internaat nog een maaltijd aangeboden en konden we onze koffers naar de kamer brengen. Omdat we nu een vroeg concert hadden gehad was de avond nog relatief lang en hebben we het nog gezellig gehad met elkaar. Edje 2 werd door Jan Willem van stal gehaald en vooraf gaf de band nog een privé voorstelling.
Na al deze gezelligheid zochten we onze stapelbedden op in de 8-persoons slaapzalen. En we sliepen nog lang en gelukkig.  

Van de crew...

Het was vannacht maar een erg korte nacht. We gaan namelijk naar Roemenië en daar ishet een uur later en gezien de show een uur eerder zou beginnen miste we zomaar twee uur. Dus vroeg gaan rijden om toch op tijd klaar te komen.
Om  6:30 reden we weg! Er werd in het busje en de auto nog even verder geslapen voor zover dat ging. In Roemenië zijn de wegen namelijk niet zo best.
Bij de grens troffen we een grenswacht met een erg goed humeur. De crewleden werden vergeleken met beroemde personen en we mochten weer door. De vrachtwagen was vannacht al vooruit gereden dus toen wij aankwamen bij de concertlocatie was de vrachtwagen al uitgeladen met behulp van een groep Roemeense jongens.

Het theater waar we in mochten gaan bouwen was erg oud. Het rook er naar aarde vocht en schimmel. Het was alsof het jaren leeg had gestaan zo stoffig. Maar met creatief bouwen kom je een heel eind. De licht truss werd in een U vorm gebouwd wat een heel gaaf effect had op de lichtshow.

De gemiddelde leeftijd van het publiek lag rond de achttien jaar en dan reken ik de omaatjes in de zaal ook mee. De sfeer was fantastisch, en dus heb ik het concert bekeken in plaats van het stukje voor jullie te schrijven.
Al bij het tweede nummer werd er mee geklapt. Er werd gedanst, gejoeld en luid applaus. De meiden in de zaal gilde zo hard en lang dat we soms haast niet verder konden met het programma. Het koor werd hier zo enthousiast van tijdens een van de laatste nummers dat het stond te springen op het podium. We hielden ons hart vast want zo stevig was het allemaal niet meer in dit theater.
Na het concert vlot afbreken en we hadden een record tijd nou ja als je het tijdsverschil niet mee rekent. In het pension waar we sliepen kregen we eerst nog heerlijke schnitzels met rijst. En een limonade glas met Palinka Heerlijk maar wel heel veel. Dus dit werd stiekem in een water fles gegoten onder tafel zodat we de rest van de nacht gezellig konden borrelen.

Wist je dat...
• Barack obama en van de sar bij ons in het busje zaten
• Bas giebelende meisjes achter zich aan had.